Michaił Somow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Michaił Somow
Ilustracja
Państwo działania

 ZSRR

Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1908
Moskwa

Data i miejsce śmierci

30 grudnia 1973
Leningrad

doktor nauk geograficznych
Specjalność: oceanologia
Instytut

Arktyczny Instytut Naukowo-Badawczy

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za obronę Radzieckiego Obszaru Podbiegunowego”

Michaił Michajłowicz Somow (ros. Михаил Михайлович Сомов; ur. 25 marca?/7 kwietnia 1908 w Moskwie, zm. 30 grudnia 1973 w Leningradzie) – radziecki oceanolog, badacz polarny, zastępca dyrektora Arktycznego Instytutu Naukowo-Badawczego, Bohater Związku Radzieckiego (1952).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1937 ukończył Moskiewski Instytut Hydrometeorologiczny i został pracownikiem naukowym Centralnego Instytutu Pogody, później starszym hydrologiem Naukowo-Badawczego Instytutu Arktyki w Leningradzie, gdzie uczył się na aspiranturze. W 1939 wziął udział w pierwszej wyprawie na Północną Drogę Morską na wschód i z powrotem, lato i jesień 1940 spędził na lodołamaczu „Fiodor Litke”.

Od listopada 1941 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z Niemcami, pracował w sztabie białomorskiej flotylli wojennej, wiosną 1942 został oficerem sztabu operacji morskich zachodniego sektora Arktyki (Dikson), w 1943 został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana.

W 1945 obronił pracę kandydacką w Arktycznym Instytucie Naukowo-Badawczym, w październiku 1945 wziął udział w przelocie nad Biegunem Północnym zorganizowanym przez Arktyczny Instytut Naukowo-Badawczy, 1948–1949 brał udział w kosztownych ekspedycjach „Siewier-2” i „Siewier-4”, kierując w nich grupami naukowymi, od kwietnia 1950 do kwietnia 1951 był szefem dryfującej stacji polarnej „Siewiernyj Polus-2”. W 1951 objął funkcję zastępcy dyrektora Arktycznego Instytutu Naukowo-Badawczego, 1955–1957 i 1962–1964 kierował pierwszą, ósmą i dziewiątą radziecką ekspedycją antarktyczną. Przyczynił się do otwarcia (13 lutego 1956) pierwszego radzieckiego antarktycznego obserwatorium eksperymentalnego Mirnyj. Od 1952 należał do KPZR, w 1954 otrzymał stopień doktora nauk geograficznych.

Odkrył trzy zatoki, półwysep i jezioro. W 1945 nadano mu tytuł "Honorowy Polarnik". Jego nazwiskiem nazwano Morze Somowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]